Λίγα λόγια

Ο σκοπός αυτής της σελίδας και όχι μόνο ο δικός μου (αλλά και όλων των απλών σκεπτόμενων ανθρώπων) είναι η έκφραση της οργή μου, του παραπόνου μου και της απελπισίας μου στην κατάντια μερικών απλών – διασήμων ανθρώπων (γιατί έτσι έχουμε καταντήσει να δίνουμε αξία σε μερικούς ανθρώπους) να συμπεριφέρονται σαν Neanderthal.
Σε αυτό των χώρο φιλοξενίας ο καθένας έχει το δικαίωμα να εκφράζεται μέσω άρθρων, εικόνας ή και βίντεο για ό,τι των ενοχλεί από την καθημερινή του ζωή ανώνυμα ή επώνυμα, γιατί η επιλογή του είναι δική του και μόνο δική του.
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ΔΙΕΘΝΗ. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ΔΙΕΘΝΗ. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Πέμπτη 27 Ιουνίου 2013

Κύπρος: Εκταμιεύθηκε από τον ESM η πρώτη δόση


Ο Ευρωπαϊκός Μηχανισμός Σταθερότητας (ESM) ανακοίνωσε ότι προχώρησε στην εκταμίευση 1 δισ. ευρώ στην Κυπριακή Δημοκρατία, ολοκληρώνοντας την πρώτη δόση που προβλέπεται στο πρόγραμμα δημοσιονομικής προσαρμογής.

Η πρώτη δόση ύψους 2 δισ. ευρώ δόθηκε τμηματικά σε δύο στάδια, στις 3 Μαΐου και η δεύτερη σήμερα (Τετάρτη).

Όπως διευκρινίζει ο ESM τα χρήματα δόθηκαν σε μετρητά προκειμένου να καλύψουν τις χρηματοδοτικές ανάγκες της Κύπρου, αλλά και την επιμήκυνση της ωρίμανσης του δημόσιου χρέους. 

Σύμφωνα με την απόφαση του Διοικητικού Συμβουλίου του ESM, η Κύπρος θα λάβει οικονομική στήριξη έως 9 δισ. ευρώ στη διάρκεια των τριών επόμενων ετών.


Κυριακή 9 Ιουνίου 2013

Stratfor: Τα οκτώ κλειδιά των εξελίξεων στην Τουρκία


Τον τρόπο για να αξιολογήσετε τις εξελίξεις στην Τουρκία παρουσιάζει το Stratfor. Η στάση κρίσιμων κρίκων της αλυσίδας. Ο ρόλος στρατού και Τύπου. Η συμμετοχή των Κούρδων, οι μειοψηφίες και η... σιωπηλή πλειοψηφία.

Τις τελευταίες ημέρες η βία εξαπλώθηκε στην Τουρκία καθώς αστυνομικές δυνάμεις συγκρούστηκαν με διαδηλωτές. Ως τώρα, δύο διαδηλωτές, νεαροί, έχουν σκοτωθεί. Ο ένας χτυπήθηκε από ταξί στην Κωνσταντινούπολη και ο άλλος από αντλία νερού στην Αντιόχεια, στην περιφέρεια Χατάι.
Οι διαδηλώσεις έχουν μικρότερο μέγεθος και ένταση από το Σαββατοκύριακο, αλλά θα συνεχίσουμε να αξιολογούμε την ισχύ και την ύπαρξη αυτού του ιδιαίτερα διαιρεμένου κινήματος. Οι εκτιμήσεις μας θα βασιστούν στις παρακάτω κατευθυντήριες γραμμές.

 

Διατήρηση Αναλυτικής Πειθαρχίας

Διατήρηση μιας πειθαρχημένης προσέγγισης στην αξιολόγηση του μεγέθους, της σύνθεσης και της γεωγραφικής έκτασης των διαδηλώσεων. Η κάλυψη μέσα από τα κοινωνικά δίκτυα τείνει να διογκώνει τους αριθμούς και τα γεγονότα. Οι μεγαλύτερες και πιο βίαιες διαδηλώσεις, με τη συμμετοχή περίπου 5.000 – 10.000 διαδηλωτών, συνεχίζονται στην Κωνσταντινούπολη, στη Σμύρνη, στην Άγκυρα και σε μικρότερο βαθμό στα Άδανα. Μικρότερες διαδηλώσεις έχουν εκδηλωθεί στην Αττάλεια, στο Εσκισεχίρ, στη Γιάλοβα, στο Μπολού, στη Μούγκλα, στο Ικόνιο, στο Χατάι, στη Μερσίνη και στην Τραπεζούντα, με τη συμμετοχή μερικών εκατοντάδων ανθρώπων. Να επιδείξετε προσοχή σε οποιαδήποτε ανακοίνωση καλεί τους διαδηλωτές να συγκεντρωθούν το Σαββατοκύριακο, όπου μπορεί να κινητοποιηθεί μεγάλος αριθμός πολιτών.

 

Να θυμάστε τη σιωπηλή πλειοψηφία

Μην ξεχνάτε τη σιωπηλή πλειοψηφία. Το μεγαλύτερο μέρος της χώρας, ιδίως το πιο συντηρητικό κομμάτι της Ανατολίας, συνεχίζει να υποστηρίζει το κυβερνών κόμμα Δικαιοσύνης και Ανάπτυξης (AKP). Οι περισσότεροι από τους διαδηλωτές είναι μαθητές και νέοι επαγγελματίες στα 20 ή στα 30 τους, μια ομάδα που χρησιμοποιεί τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης για να εκθρέψει και να οργανώσει τις συγκεντρώσεις διαμαρτυρίας. Αρκετά πανεπιστήμια, οι επικεφαλής των οποίων είναι γνωστοί επικριτές του πρωθυπουργού Ταγίπ Ερντογάν, έχουν αναβάλει τις τελικές εξετάσεις για τους φοιτητές της Κωνσταντινούπολης, εξέλιξη που θα ενισχύσει τη συμμετοχή στις διαδηλώσεις. Ως εκ τούτου, οι διαδηλωτές θα πρωταγωνιστήσουν στα ΜΜΕ, αλλά ακόμα δεν αντιπροσωπεύουν την πλειοψηφία του πληθυσμού.

 

Προσοχή για βίαιες αντιδράσεις

Να είστε σε επιφυλακή για σημάδια περιστατικών βίας απέναντι στους διαδηλωτές. Οι διαδηλώσεις στην πλατεία Ταξίμ έχουν επηρεάσει τις επιχειρήσεις γύρω από την περιοχή, μεταξύ των οποίων και τα ταξί, προκαλώντας μεγάλη ζημιά στον τουρισμό. Όσο πιο βίαιες και ενοχλητικές γίνονται αυτές οι διαδηλώσεις, κυρίως κατά τη διάρκεια νυχτερινών ταραχών όταν καίγονται αυτοκίνητα και πραγματοποιούνται επιθέσεις σε κτίρια, τόσο θα αυξάνεται ο κίνδυνος να χαρακτηριστούν οι διαδηλωτές εγκληματίες από τους υποστηρικτές του κυβερνώντος AKP. Η λαϊκή στήριξη θα έδινε πάτημα για πιο βίαιη καταστολή.

 

Αναλογιστείτε τη διχασμένη αντιπολίτευση

Να έχετε κατά νου τις βαθιές συγκρούσεις εντός του αντιπολιτευτικού κινήματος. Οι διαδηλωτές εκπροσωπούν ένα ιδιαίτερα κατακερματισμένο συνάθροισμα κεμαλιστών της μεσαίας τάξης και των κοσμικών ελίτ που ταυτίζονται με το Ρεπουμπλικανικό Λαϊκό Κόμμα:
Νέους οικολόγους που στηρίζονται από παλαιότερες γενιές αριστεριστών. Τα πιο φιλελεύθερα μέλη του AKP που πιστεύουν ότι ο Ερντογάν έχει γίνει πολύ ισχυρός. Κούρδους υποστηρικτές του Κόμματος Ειρήνης και Δημοκρατίας, που απαιτούν δικαιώματα για τους Κούρδους. Δυσαρεστημένους επιχειρηματίες που πιστεύουν ότι το πελατειακό επιχειρηματικό δίκτυο του AKP είναι διεφθαρμένο. Ακροδεξιούς υπερεθνικιστές του κόμματος Εθνικιστικό Κίνημα. Μια μειονότητα Αλεβιτών, τους οποίους ο Ερντογάν προσέβαλε επιλέγοντας να δώσει στην τρίτη γέφυρα που ετοιμάζεται να κατασκευαστεί στον Βόσπορο το όνομα του Σουλτάνου Σελίμ Α', ο οποίος ευθύνεται για τη σφαγή των Αλεβιτών προγόνων τους. Και μέλη του επιδραστικού μετριοπαθούς ισλαμικού κινήματος Γκιουλέν, τα οποία τάσσονται ανοιχτά κατά του κόμματος του Ερντογάν.
Ένα αντιπολιτευτικό κίνημα το οποίο είναι τόσο διχασμένο θα αντιμετωπίσει προβλήματα να αντέξει ως ένα ενιαίο και συνεκτικό μόρφωμα, ιδίως χωρίς μια ισχυρή προσωπικότητα που θα το κρατήσει ενωμένο.

 

Παρακολουθείτε τα τουρκικά ΜΜΕ

Να παρακολουθείτε στενά το πολιτικό ρεύμα στα τουρκικά ΜΜΕ. Ενώ διάφορα μέσα, όπως η Hyrriyet, συνέχισαν την κριτική στο κυβερνών κόμμα, εφημερίδες που κάποτε ήταν πολύ κοντά σε αυτό, όπως η Yeni Safak, έχουν φιλοξενήσει αρθρογράφους που έχουν ταχθεί ανοιχτά στο πλευρό των διαδηλωτών. Το NTV του Dogus Group και το CNN Turk, ένας συνεταιρισμός της Time Warner και της Dogan Media, αρχικά αγνόησε τις διαδηλώσεις, για να ξεκινήσει να τις καλύπτει στις 3 Ιουνίου (τόσο το Dogus Group όσο και η Dogan Media έχουν τεταμένες σχέσεις με το κυβερνών κόμμα και αναγκάστηκαν να το αντιμετωπίσουν πιο προσεκτικά τα τελευταία χρόνια).
Εν τω μεταξύ, το πρακτορείο ειδήσεων Zaman Media, που βρίσκεται στο ρεύμα των γκιουλενιστών, ανακοίνωσε στις 3 Ιουνίου ότι θα σταματήσει τη συνεργασία του με το κρατικό πρακτορείο Anatolia, επικαλούμενο ενοχλήσεις για τα ηθικά παραπτώματα του τελευταίου. Αυτό είναι ένα μεγάλο οικονομικό πλήγμα για το πρακτορείο, το οποίο κερδίζει το μεγαλύτερο μέρος των εσόδων του από εγγραφές, παρά τους δεσμούς του με το κράτος.
Το ολοένα και μεγαλύτερο χάσμα μεταξύ του κινήματος Γκιουλέν και του κυβερνώντος κόμματος εγείρει ερωτήματα για το κατά πόσον οι γκιουλενιστές θα κατευθύνουν τα μέσα και τις επιχειρήσεις τους προς μια εναλλακτική του κυβερνώντος AKP και του ίδιου του Ερντογάν.

 

Προσοχή στην επιχειρηματική κοινότητα

Εκμεταλλευόμενο το κλίμα των διαδηλώσεων, το εργατικό σωματείο CPWU κάλεσε απεργία από τις 4 ως τις 5 Ιουνίου, για να απαιτήσει υψηλότερους μισθούς και καλύτερες συνθήκες εργασίας. Το σωματείο είχε κατά το παρελθόν διαφωνίες με την κυβέρνηση για συλλήψεις μελών του. Πολλές επιχειρήσεις θα είναι επιφυλακτικές να κινηθούν ανοιχτά κατά του AKP, αλλά δείξτε μεγάλη προσοχή στις ανακοινώσεις και στις δράσεις των επιχειρηματικών συλλόγων της Τουρκίας με τη μεγαλύτερη επιρροή και άλλων μεγάλων ενώσεων σχετικά με τις διαδηλώσεις.

Προσέξτε τον στρατό

Να παρατηρείτε τις αντιδράσεις του στρατού στις διαδηλώσεις. Σύμφωνα με δημοσιεύματα, στρατιωτικό προσωπικό έχει μοιράσει μάσκες οξυγόνου σε διαδηλωτές στην Κωνσταντινούπολη και έχει μεταφέρει τραυματισμένους διαδηλωτές στο στρατιωτικό νοσοκομείο κοντά στο Ταξίμ. Ο στρατός θα προσπαθήσει πιθανότατα να αποφύγει τη δημιουργία μιας "κατάστασης ασφαλείας", στην οποία θα κληθεί να παρέμβει. Αν και σχετικά απίθανο σε αυτό το σημείο, αναζητήστε σημάδια για έναν πιο ενεργό ρόλο στη στήριξη των διαδηλωτών. Το AKP έχει καταστήσει πιο ουδέτερο τον ρόλο του στρατού στην Τουρκία τα τελευταία χρόνια,αλλά ο στρατός μπορεί να δει μια ευκαιρία να ανακτήσει λίγη από τη χαμένη επιρροή.

 

Καταγράψτε την κουρδική συμμετοχή

Να έχετε το βλέμμα στραμμένο στο στρατόπεδο των Κούρδων διαδηλωτών. Κατά τις διαδηλώσεις του Σαββατοκύριακου, οι διαδηλωτές υπέρ του κόμματος Ειρήνης και Δημοκρατίας βρέθηκαν στο πλευρό εθνικιστών πολιτικών αντιπάλων για να διαμαρτυρηθούν ενάντια στην κυβέρνηση. Η κουρδική εμπλοκή στις διαδηλώσεις έχει προκαλέσει αμφιβολίες για το κατά πόσον ο Ερτνογάν θα είναι σε θέση να βασιστεί στις ψήφους τους για ένα δημοψήφισμα τροποποίησης του συντάγματος, το οποίο θα του επιτρέψει να κατέβει για πρόεδρος του 2014.
Η εθνικιστική ρητορική έχει αρχίσει να οδηγεί ορισμένους από αυτούς τους Κούρδους υποστηρικτές μακριά από τις διαδηλώσεις. Το Εργατικό Κόμμα του Κουρδιστάν μπορεί να προσπαθήσει να στρέψει αυτό το δημοφιλές κίνημα κατά του Ερντογάν, προς όφελος των ειρηνευτικών του διαπραγματεύσεων του με την κυβέρνηση.


Κυριακή 2 Ιουνίου 2013

"Στημένο το σκηνικό από τον Στρατό στη Τουρκία", μεταδίδει το ABC Australia! "Στόχος είναι η… Ελλάδα!"

Απίστευτο το ρεπορτάζ του αυστραλέζικου καναλιού, αναλύει με εκπληκτικό τρόπο τα γεγονότα στη Τουρκία!
«Στόχος είναι η Ελλάδα και ο ενεργειακός της πλούτος», απάντησε ο Ντέιβιντ Κοβάλσκι, απεσταλμένος του ABC Australia στη Κων/πολη, σε ερώτηση της Αλισον Μαδερς, κεντρικής παρουσιάστριας του δελτίου ειδήσεων του σταθμού!

Αναλυτικά, το ρεπορτάζ του Κοβάλσκι έχει ως εξής:

«Από πολλά μέτρα μακριά μυρίζει ότι το σκηνικό που λαμβάνει χώρα από προχτές το βράδυ, μυρίζει προβοκάτσια του Στρατού προς τη κυβέρνηση Ερτογάν! Πηγές που πρόσκεινται στην κυβέρνηση, αναφέρουν ότι οι λόγοι που έχει στηθεί αυτό το σκηνικό, είναι να αναγκάσουν σε παραίτηση τη κυβέρνηση οι στρατιωτικοί, για να μπορέσουν έτσι να επανακτήσουν τον έλεγχο της χώρας, να αναδείξουν δικούς τους ανθρώπους στα κυβερνητικά πόστα και να βρουν την αφορμή που επιθυμούν, ούτως ώστε να επιτεθούν άμεσα και γρήγορα στην Ελλάδα, με σκοπό να αλλάξουν το στάτους στο Αιγαίο και να ελέγξουν τον ενεργειακό της πλούτο!

Είναι γνωστό ότι οι στρατιωτικοί έχουν υποστεί τεράστια πλήγματα κατά τη διακυβέρνηση της χώρας από τον ισλαμιστή Ερτογάν. Τον θεωρούν άμεσα υπεύθυνο για την απώλεια του ελέγχου της χώρας και παραβάτη της παρακαταθήκης του Κεμάλ Ατατούρκ, που θέτει ως εγγυητή τον Στρατό για το πολίτευμα της χώρας και την εξωτερική της πολιτική. Είναι επίσης γνωστό σε όλο το πολιτικό φάσμα της Τουρκίας, ότι ο Ρατζίπ Ερτογάν ονειρεύεται την ανασύσταση της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, με τον εαυτό του ως πρώτο Σουλτάνο μετά τον Αμντουλ Χαμίτ πριν 100 χρόνια και έπρεπε να βάλει το άκρως διεφθαρμένο πλέον Στρατό στην άκρη για να εκπληρώσει το όραμά του.
Όμως, οι στρατιωτικοί τον περιμένουν στη γωνία κυριολεκτικά, έχοντας, όπως λένε σχετικές πηγές, το δικαίωμα ακόμη και της πραξικοπηματικής ανατροπής του, για να επαναφέρουν το προηγούμενο πολιτικό στάτους.
Δηλαδή τη περίφημη «Θεματοφυλακή» του Στρατού, έναντι του «απαγορευμένου» ισλαμισμού από τον Πατέρα των Τούρκων»!


Ο στόχος όμως είναι άλλος. Οι στρατιωτικοί θεωρούν τον Ερτογάν ως …ανίκανο να χειριστεί επαρκώς τα θέματα που αφορούν τη κατάσταση στα εξωτερικά της χώρας και ως άτολμο στο να προχωρήσει δυναμικά στη διεκδίκηση των δικαίων της και των συμφερόντων της. Εδώ φυσικά υπονοείται ότι ο Ερτογάν δεν τολμάει να τα βάλει ανοιχτά με τους Έλληνες διεκδικώντας αυτό που η Τουρκία θεωρεί αποκλειστικά δικό της, δηλαδή τον φερόμενο ως τεράστιο ενεργειακό πλούτο ο οποίος κρύβεται στα σπλάχνα της Ανατολικής Μεσογείου και της θάλασσας του Αιγαίου! Προσπαθούν να βρουν εναγωνίως την αφορμή για να τον ανατρέψουν, να επαναφέρουν και πάλι το προηγούμενο πολιτικό στάτους και να  εφαρμόσουν το σχέδιο «Βαριοπούλα», το οποίο μεταξύ άλλων, περιλαμβάνει και τον ανοιχτό πόλεμο με την Ελλάδα και την Κύπρο.


Τα επεισόδια που συντελούνται εδώ στη Κων/πολη, τη «μητέρα» (όπως τη χαρακτηρίζει ο Κοβάλσκι) του δυτικού προσανατολισμού και της κοσμικότητας της Τουρκίας, δεν θεωρούνται τυχαία. Δεν εξεγείρεται έτσι ο κόσμος, με …απλά την αιτία της … καταστροφής του περιβάλλοντος ή την απαγόρευση του αλκοόλ. Εδώ το τοπίο θυμίζει έντονα «Λαϊκή Επανάσταση», η οποία είναι φανερό ότι δεν είναι απλώς αυθόρμητη. Κάποιοι κινούν τα νήματα. Ούτε είναι τυχαία η παρέμβαση του Αρχηγού του Στρατού οτι …εάν δε σταματήσουν άμεσα οι δολοφονικές επιθέσεις της Αστυνομίας εναντίον των διαδηλωτών, θα υπάρξει στρατιωτική παρέμβαση υπέρ των!


Όπως και να έχει το πράγμα, η επόμενη μέρα στη Τουρκία δεν θα είναι καθόλου ίδια με τη προηγούμενη και θα έχει το μέτρο εκείνο που υπάρχει αυτή τη στιγμή σε όλη τη μουσουλμανική Μέση Ανατολή…»

Παρέμβαση του … Μπρούς Γουίλις!
Άνθρωποι με σημαντική επιρροή στις ΗΠΑ και στην παγκόσμια κοινότητα και την ικανότητα νε επικοινωνήσουν με ισχυρό τρόπο το μήνυμά τους, όπως ο διάσημος ηθοποιός του Μπρους Γουίλις, ανακαλύπτουν ξαφνικά το πραγματικό πρόσωπο της τουρκικής «δημοκρατίας».
Η οποία «δημοκρατία» σκοτώνει διαδηλωτές γιατί διαμαρτύρονται για την ανέγερση ενός εμπορικού συγκροτήματος κι ενός ξενοδοχείου στην περιοχή της πλατείας Ταξίμ στην Κωνσταντινούπολη.
Σημειώνεται ότι πέρα από την αστυνομία η όποια έκανε χρήση πραγματικών πυρών, βολές εκτελέστηκαν και από … ελεύθερους σκοπευτές τους οποίους η τουρκική κυβέρνηση είχε αναπτύξει περιμετρικά της πλατείας Ταξίμ!
Ο διάσημος Αμερικανός ηθοποιός Μπρους Γουίλις μαθαίνοντας για την σφαγή των διαδηλωτών στην πλατεία Ταξίμ, έπσευσε να εκφράσει την υποστήριξή του στους Τούρκους πολίτες.
«Πρέπει όλοι να γνωρίζουν. Ο Τύπος στην Τουρκία δεν λειτουργεί. Ο κόσμος πεθαίνει στους δρόμους, η Τουρκία υποφέρει», έγραψε στο tweet του ο αστέρας του Χόλιγουντ,  προσκαλώντας τους followers του να αναπαράγουν την είδηση.

Σε πλήρη σύγχυση ο Ερτογάν, μαίνονται οι οδομαχίες!
Την ίδια στιγμή ο Ρ.Τ.Ερντογάν παραμένει ασυγκίνητος από τους νεκρούς και τους τραυματίες και δηλώνει ότι τα έργα ανάπλασης της πλατείας Ταξίμ στην Κωνσταντινούπολη θα συνεχιστούν παρά τις αντιδράσεις. Αντιδράσεις, βέβαια, οι οποίες υποκρύπτουν πέρα από τις «οικολογικές» ανησυχίες και
 άλλα πράγματα: Η ισλαμική κυβέρνηση της Τουρκίας απαγόρευσε ακόμα και το αλκοόλ… 
Αν και σημείωσε ότι όλοι έχουν το δικαίωμα να διαδηλώνουν στη χώρα, ο κ. Ερντογάν υποστήριξε ότι κανείς δεν έχει το δικαίωμα να κάνει κατάληψη και να προκαλεί εντάσεις «υποστηρίζοντας ότι το κάνει επειδή κόβονται κάποια δέντρα».
Όπως αναφέρει η τουρκική εφημερίδα Ζαμάν, ο Τούρκος πρωθυπουργός δήλωσε πως ήταν λάθος η εκτεταμένη χρήση χημικών από την αστυνομία και ζήτησε την διερεύνηση της υπόθεσης από τον υπουργό Εσωτερικών.

«Ήταν λάθος η χρήση σπρέι πιπεριού από την αστυνομία. Οκ. Διέταξα έρευνα από τον υπουργό Εσωτερικών. Ήταν υπερβολικό», είπε.
Δηλαδή το μόνο που τον πείραξε από την σφαγή ήταν η χρήση … σπρέι πιπεριού. Το ότι τοποθέτησε ελεύθερους σκοπευτές και κτυπούσαν το πλήθος σα να έκαναν σκοποβολή στο … λούνα-παρκ, δεν το θεώρησε σημαντικό.
Ας τα βλέπουν και ας τα αναλύουν αυτά οι δικο μας. Γιατί καταδεικνύει την σκληρότητα και μέχρι ποίου σημείου μπορεί να φτάσει ο Ρ.Τ.Ερντογάν για να εφαρμόσει αυτό που πιστεύει σωστό.
Στη συνέχεια κάλεσε τη χώρα να δει «Τα παιχνίδια που κάποιοι παίζουν στην Τουρκία». Δηλαδή υπαινίσσεται προσπάθεια αποσταθεροποίησης!.


Πέμπτη 2 Μαΐου 2013

Κύπρος - Επαναπατρίστηκε η εικόνα του Αγίου Φωτίου


 

Στον προσφυγικό ναό των Τριών Ιεραρχών στην κοινότητα Λειβαδιών Λάρνακας τοποθετήθηκε σήμερα εικόνα του Αγίου Φωτίου, που είχε κλαπεί στη διάρκεια της τουρκικής εισβολής του 1974 από τον ναό της Αγίας Τριάδας Καρπασίας.

Η εικόνα, που ανάγεται στο 19ο αιώνα, εντοπίστηκε τον περασμένο Δεκέμβριο, σε οίκο δημοπρασιών του Dusseldorf της Γερμανίας, όπου επρόκειτο να δημοπρατηθεί στις 26 Ιανουαρίου. Ο διευθυντής της αντιπροσωπείας της Εκκλησίας της Κύπρου στις Βρυξέλλες, επίσκοπος Νεαπόλεως Πορφύριος, κατάφερε να ανακτήσει την εικόνα και να την επαναπατρίσει.

Η εικόνα θα φιλοξενείται στον ναό των Τριών Ιεραρχών στα Λειβάδια, όπου λειτουργεί ο εκτοπισθείς ιερέας της Αγίας Τριάδας, πατήρ Κωνσταντίνος Παπακώστας, μέχρι την απελευθέρωση του κατεχόμενου ναού.

Κυριακή 14 Απριλίου 2013

Στα 10 δισ. ευρώ η βοήθεια στην Κύπρο



Η Κύπρος θα λάβει 10 δισ. ευρώ όπως έχει συμφωνηθεί, δήλωσε ο πρόεδρος του Eurogoup, Γερόεν Ντάισελμπλουμ, προσερχόμενος στη συνεδράιση στο Δουβλίνο, προσθέτοντας ότι τα υπόλοιπα χρήματα από τα συνολικά 23 δισ. ευρώ που θα χρειαστεί το νησί θα βρεθούν από το κούρεμα στις καταθέσεις, την εκκαθάριση των τραπεζών, τις ιδιωτικοποιήσεις και άλλα στοιχεία του προγράμματος, τα οποία δε διευκρίνισε.
Πρόσθεσε ότι η Κύπρος περνάει μία δύσκολη στιγμή, ωστόσο το πρόγραμμα θα τη βοηθήσει να ανακάμψει.

Στο κείμενο της απόφασης του Συμβουλίου των υπουργών Οικονομικών της 17μελούς ευρωζώνης που μετέδωσε το πρακτορείο ειδήσεων Ρόιτερς αναφέρεται ότι αυτό «καλωσορίζει τη συμφωνία σε επίπεδο τεχνοκρατών που επιτεύχθηκε ανάμεσα στην Κύπρο και τους θεσμούς της τρόικας για το πρόγραμμα μακροοικονομικής προσαρμογής».

Ακόμη το Eurogroup «σημειώνει με ικανοποίηση ότι οι κυπριακές αρχές εφάρμοσαν αποφασιστικά μέτρα εκκαθάρισης, αναδιάρθρωσης και ανακεφαλαιοποίησης των τραπεζών για να αντιμετωπιστεί η εύθραυστη και μοναδική κατάσταση του χρηματοοικονομικού τομέα» στην Κύπρο.

ΑΠΟΨΗ ΜΟΥ: ΣΩΘΗΚΑΤΕ ΤΩΡΑ !!!!!!!!!!!!!!!!

Παρασκευή 15 Φεβρουαρίου 2013

Video – Μετεωρίτης έπεσε στο Τσέλιαμπινσκ της Ρωσίας


Σοκ και δέος σε ολόκληρο τον πλανήτη έχουν σκορπίσει οι εικόνες με τη βροχή μετεωριτών στη Ρωσία. Περισσότεροι από 500 άνθρωποι τραυματίστηκαν,  και τουλάχιστον 60 χρειάστηκαν νοσοκομειακή περίθαψη από την πτώση μετεωριτών στην περιοχή των Ουραλίων, ανακοίνωσε το τοπικό γραφείο του ρωσικού υπουργείου Εσωτερικών, σύμφωνα με το πρακτορείο Ιντερφαξ. 

Σύμφωνα με ανώνυμες στρατιωτικές πηγές που μίλησαν στο πρακτορείο Russia Today, ο μετεωρίτης επλήγη από τα συστήματα ρωσικής αεράμυνας και έσπασε σε κομμάτια κατά την πτώση του. H αναφορά αυτή ωστόσο δεν επιβεβαιώνεται ακόμη.
Σύμφωνα με τη ρωσική Ακαδημία Επιστημών, το βάρος των μετεωριτών που έπεσαν στα Ουράλια ανέρχεται στους 10 τόνους.

Ζημιές σε κτίρια έχουν καταγραφεί σε τουλάχιστον έξι πόλεις, σύμφωνα με επίσημες ανακοινώσεις. Μεγάλες καταστροφές έχουν προκληθεί σε εργοστάσιο επεξεργασίας μετάλλου όπου κατέρρευσε οροφή 600 τμ με αποτέλεσμα να τραυματιστούν ελαφρά τέσσερις άνθρωποι, μετέδωσε το Ιντερφαξ. Ολα αυτά στην πόλη του Τσέλιαμπινσκ, η οποία επλήγη περισσότερο από το φαινόμενο. Στην ίδια περιοχή χτυπήθηκε και σχολείο, και έχουν αναφερθεί τραυματισμοί! 

Βίντεο που δημοσιοποιήθηκε στο Ιντερνετ δείχνει φλεγόμενους μετεωρίτες να διασχίζουν τον ουρανό σε μικρό ύψος και η πορεία τους να δείχνει ότι θα πέσουν στο έδαφος. Σε άλλο βίντεο, οι κάτοικοι παρατηρούν το φαινόμενο στον ουρανό πάνω από τα σπίτια τους και ακούγονται εκρήξεις.

"Ο μετεωρίτης διασπάστηκε πάνω από τα Ουράλια και ανεφλέγη στα κατώτερα στρώματα της ατμόσφαιρας. Κομμάτια του μετεωρίτη έπεσαν σε αραιοκατοικημένες ζώνες της περιοχής του Τσέλιαμπινσκ", ανακοίνωσε το τοπικό γραφείο του ρωσικού υπουργείου Εκτάκτων Καταστάσεων.   


Κυριακή 20 Ιανουαρίου 2013

Συρία: Εκτέλεση δημοσιογράφου on camera


Σοκ προκαλεί βίντεο που δείχνει ένα δημοσιογράφο στη Συρία να πέφτει νεκρός από τις σφαίρες ελευθέρου σκοπευτή στην προσπάθεια του να καλύψει το ρεπορτάζ.

Τη δολοφονία του νεαρού δημοσιογράφου μάλιστα κατέγραψε ο συνεργάτης του κάμεραμαν. 

Ο δημοσιογράφος Μοχάμαντ Χουράνι, απεσταλμένος του τηλεοπτικού δικτύου «Αλ Τζαζίρα» του Κατάρ στη Συρία, την ώρα που μαζί με δυο ένοπλούς αντικαθεστωτικούς διασχίζουν στενά έπεσε νεκρός από σφαίρα ελεύθερου σκοπευτή του καθεστώτος στο Μπασρ αλ Χαρίρ στην επαρχία Ντεράα. 

Όπως βλέπετε στο παρακάτω βίντεο δύο ένοπλοι αντικαθεστωτικοί οργανώνουν από κοινού με τον ανταποκριτή του Al Jazeera την τακτική με την οποία ο δημοσιογράφος θα διασχίσει τον δρόμο. Ο πρώτος ένοπλος περνάει, στη συνέχεια έρχεται η σειρά του δημοσιογράφου, ωστόσο ο ελεύθερος σκοπευτής πάτησε την σκανδάλη και τον σκότωσε.

Ο ανταποκριτής του Al Jazeera, Μοχάμαντ Χουράνι πέφτει στο έδαφος χτυπημένος από τις σφαίρες και τελικά υποκύπτει στα τραύματα του. 



Παρασκευή 14 Δεκεμβρίου 2012

S&P: Υποβάθμιση της προοπτικής του χρέους της Βρετανίας



Ο Standard & Poor's ανακοίνωσε ότι υποβαθμίζει την προοπτική του αξιόχρεου της Βρετανίας σε "αρνητική" από "σταθερή" που ήταν μέχρι τώρα, γεγονός που σημαίνει ότι σχεδιάζει να στερήσει από το Λονδίνο το "τριπλό Α", την καλύτερη δυνατή βαθμολογία με την οποία το έχει αξιολογήσει.
Στην ανακοίνωσή του ο οίκος αξιολόγησης σημειώνει ότι υπάρχει "μία στις τρεις πιθανότητες" να υποβαθμίσει το αξιόχρεο της Βρετανίας μέσα σε επόμενα δύο χρόνια, "αν οι δημοσιονομικές και οικονομικές επιδόσεις της επιδεινωθούν πέραν των προβλέψεών μας".
"Πιστεύουμε ότι κάτι τέτοιο θα μπορούσε να γίνει λόγω μιας καθυστερημένης και άνισης οικονομικής ανάκαμψης ή αν ατονήσει η πολιτική δέσμευση για την εξυγίανση των δημόσιων οικονομικών", προστίθεται στο κείμενο.
Ο Standard & Poor's εκφράζει επίσης την ανησυχία ότι "μελλοντικά σοκ στον τομέα της απασχόλησης ή της ανάπτυξης" μπορεί να εντείνουν τις πιέσεις στα δημόσια οικονομικά της Βρετανίας.
Οι δύο άλλοι μεγάλοι οίκοι αξιολόγησης, οι Fitch και Moody's, είχαν ήδη υποβαθμίσει την προοπτική του αξιόχρεου της Βρετανίας χαρακτηρίζοντάς την "αρνητική".

Τετάρτη 21 Νοεμβρίου 2012

For richer, for poorer



Growing inequality is one of the biggest social, economic and political challenges of our time. But it is not inevitable, says Zanny Minton Beddoes

IN 1889, AT the height of America’s first Gilded Age, George Vanderbilt II, grandson of the original railway magnate, set out to build a country estate in the Blue Ridge mountains of North Carolina. He hired the most prominent architect of the time, toured the chateaux of the Loire for inspiration, laid a railway to bring in limestone from Indiana and employed more than 1,000 labourers. Six years later “Biltmore” was completed. With 250 rooms spread over 175,000 square feet (16,000 square metres), the mansion was 300 times bigger than the average dwelling of its day. It had central heating, an indoor swimming pool, a bowling alley, lifts and an intercom system at a time when most American homes had neither electricity nor indoor plumbing.
A bit over a century later, America’s second Gilded Age has nothing quite like the Vanderbilt extravaganza. Bill Gates’s home near Seattle is full of high-tech gizmos, but, at 66,000 square feet, it is a mere 30 times bigger than the average modern American home. Disparities in wealth are less visible in Americans’ everyday lives today than they were a century ago. Even poor people have televisions, air conditioners and cars.
But appearances deceive. The democratisation of living standards has masked a dramatic concentration of incomes over the past 30 years, on a scale that matches, or even exceeds, the first Gilded Age. Including capital gains, the share of national income going to the richest 1% of Americans has doubled since 1980, from 10% to 20%, roughly where it was a century ago. Even more striking, the share going to the top 0.01%—some 16,000 families with an average income of $24m—has quadrupled, from just over 1% to almost 5%. That is a bigger slice of the national pie than the top 0.01% received 100 years ago.
This is an extraordinary development, and it is not confined to America. Many countries, including Britain, Canada, China, India and even egalitarian Sweden, have seen a rise in the share of national income taken by the top 1%. The numbers of the ultra-wealthy have soared around the globe. According to Forbes magazine’s rich list, America has some 421 billionaires, Russia 96, China 95 and India 48. The world’s richest man is a Mexican (Carlos Slim, worth some $69 billion). The world’s largest new house belongs to an Indian. Mukesh Ambani’s 27-storey skyscraper in Mumbai occupies 400,000 square feet, making it 1,300 times bigger than the average shack in the slums that surround it.
The concentration of wealth at the very top is part of a much broader rise in disparities all along the income distribution. The best-known way of measuring inequality is the Gini coefficient, named after an Italian statistician called Corrado Gini. It aggregates the gaps between people’s incomes into a single measure. If everyone in a group has the same income, the Gini coefficient is 0; if all income goes to one person, it is 1.
The level of inequality differs widely around the world. Emerging economies are more unequal than rich ones. Scandinavian countries have the smallest income disparities, with a Gini coefficient for disposable income of around 0.25. At the other end of the spectrum the world’s most unequal, such as South Africa, register Ginis of around 0.6. (Because of the way the scale is constructed, a modest-sounding difference in the Gini ratio implies a big difference in inequality.)


Income gaps have also changed to varying degrees. America’s Gini for disposable income is up by almost 30% since 1980, to 0.39. Sweden’s is up by a quarter, to 0.24. China’s has risen by around 50% to 0.42 (and by some measures to 0.48). The biggest exception to the general upward trend is Latin America, long the world’s most unequal continent, where Gini coefficients have fallen sharply over the past ten years. But the majority of the people on the planet live in countries where income disparities are bigger than they were a generation ago.
That does not mean the world as a whole has become more unequal. Global inequality—the income gaps between all people on the planet—has begun to fall as poorer countries catch up with richer ones. Two French economists, François Bourguignon and Christian Morrisson, have calculated a “global Gini” that measures the scale of income disparities among everyone in the world. Their index shows that global inequality rose in the 19th and 20th centuries because richer economies, on average, grew faster than poorer ones. Recently that pattern has reversed and global inequality has started to fall even as inequality within many countries has risen. By that measure, the planet as a whole is becoming a fairer place. But in a world of nation states it is inequality within countries that has political salience, and this special report will focus on that.


From U to N
The widening of income gaps is a reversal of the pattern in much of the 20th century, when inequality narrowed in many countries. That narrowing seemed so inevitable that Simon Kuznets, a Belarusian-born Harvard economist, in 1955 famously described the relationship between inequality and prosperity as an upside-down U. According to the “Kuznets curve”, inequality rises in the early stages of industrialisation as people leave the land, become more productive and earn more in factories. Once industrialisation is complete and better-educated citizens demand redistribution from their government, it declines again.
Until 1980 this prediction appeared to have been vindicated. But the past 30 years have put paid to the Kuznets curve, at least in advanced economies. These days the inverted U has turned into something closer to an italicised N, with the final stroke pointing menacingly upwards.
Although inequality has been on the rise for three decades, its political prominence is newer. During the go-go years before the financial crisis, growing disparities were hardly at the top of politicians’ to-do list. One reason was that asset bubbles and cheap credit eased life for everyone. Financiers were growing fabulously wealthy in the early 2000s, but others could also borrow ever more against the value of their home.
That changed after the crash. The bank rescues shone a spotlight on the unfairness of a system in which affluent bankers were bailed out whereas ordinary folk lost their houses and jobs. And in today’s sluggish economies, more inequality often means that people at the bottom and even in the middle of the income distribution are falling behind not just in relative but also in absolute terms.
The Occupy Wall Street campaign proved incoherent and ephemeral, but inequality and fairness have moved right up the political agenda. America’s presidential election is largely being fought over questions such as whether taxes should rise at the top, and how big a role government should play in helping the rest. In Europe France’s new president, François Hollande, wants a top income-tax rate of 75%. New surcharges on the richest are part of austerity programmes in Portugal and Spain.
Even in more buoyant emerging economies, inequality is a growing worry. India’s government is under fire for the lack of “inclusive growth” and for cronyism that has enriched insiders, evident from dubious mobile-phone-spectrum auctions and dodgy mining deals. China’s leaders fear that growing disparities will cause social unrest. Wen Jiabao, the outgoing prime minister, has long pushed for a “harmonious society”.
Many economists, too, now worry that widening income disparities may have damaging side-effects. In theory, inequality has an ambiguous relationship with prosperity. It can boost growth, because richer folk save and invest more and because people work harder in response to incentives. But big income gaps can also be inefficient, because they can bar talented poor people from access to education or feed resentment that results in growth-destroying populist policies.
The mainstream consensus has long been that a growing economy raises all boats, to much better effect than incentive-dulling redistribution. Robert Lucas, a Nobel prize-winner, epitomised the orthodoxy when he wrote in 2003 that “of the tendencies that are harmful to sound economics, the most seductive and…poisonous is to focus on questions of distribution.”
But now the economics establishment has become concerned about who gets what. Research by economists at the IMF suggests that income inequality slows growth, causes financial crises and weakens demand. In a recent report the Asian Development Bank argued that if emerging Asia’s income distribution had not worsened over the past 20 years, the region’s rapid growth would have lifted an extra 240m people out of extreme poverty. More controversial studies purport to link widening income gaps with all manner of ills, from obesity to suicide.
The widening gaps within many countries are beginning to worry even the plutocrats. A survey for the World Economic Forum meeting at Davos pointed to inequality as the most pressing problem of the coming decade (alongside fiscal imbalances). In all sections of society, there is growing agreement that the world is becoming more unequal, and that today’s disparities and their likely trajectory are dangerous.


Not so fast
That is too simplistic. Inequality, as measured by Gini coefficients, is simply a snapshot of outcomes. It does not tell you why those gaps have opened up or what the trend is over time. And like any snapshot, the picture can be misleading. Income gaps can arise for good reasons (such as when people are rewarded for productive work) or for bad ones (if poorer children do not get the same opportunities as richer ones). Equally, inequality of outcomes might be acceptable if the gaps are between young people and older folk, so may shrink over time. But in societies without this sort of mobility a high Gini is troubling.
Some societies are more concerned about equality of opportunity, others more about equality of outcome. Europeans tend to be more egalitarian, believing that in a fair society there should be no big income gaps. Americans and Chinese put more emphasis on equality of opportunity. Provided people can move up the social ladder, they believe a society with wide income gaps can still be fair. Whatever people’s preferences, static measures of income gaps tell only half the story.
Despite the lack of nuance, today’s debate over inequality will have important consequences. The unstable history of Latin America, long the continent with the biggest income gaps, suggests that countries run by entrenched wealthy elites do not do very well. Yet the 20th century’s focus on redistribution brought its own problems. Too often high-tax welfare states turned out to be inefficient and unsustainable. Government cures for inequality have sometimes been worse than the disease itself.
This special report will explore how 21st-century capitalism should respond to the present challenge; it will examine the recent history of both inequality and social mobility; and it will offer four contemporary case studies: the United States, emerging Asia, Latin America and Sweden. Based on this evidence it will make three arguments. First, although the modern global economy is leading to wider gaps between the more and the less educated, a big driver of today’s income distributions is government policy. Second, a lot of today’s inequality is inefficient, particularly in the most unequal countries. It reflects market and government failures that also reduce growth. And where this is happening, bigger income gaps themselves are likely to reduce both social mobility and future prosperity.
Third, there is a reform agenda to reduce income disparities that makes sense whatever your attitude towards fairness. It is not about higher taxes and more handouts. Both in rich and emerging economies, it is about attacking cronyism and investing in the young. You could call it a “True Progressivism”.

Πηγή

Πέμπτη 8 Νοεμβρίου 2012

True Progressivism


A new form of radical centrist politics is needed to tackle inequality without hurting economic growth


BY THE end of the 19th century, the first age of globalisation and a spate of new inventions had transformed the world economy. But the “Gilded Age” was also a famously unequal one, with America’s robber barons and Europe’s “Downton Abbey” classes amassing huge wealth: the concept of “conspicuous consumption” dates back to 1899. The rising gap between rich and poor (and the fear of socialist revolution) spawned a wave of reforms, from Theodore Roosevelt’s trust-busting to Lloyd George’s People’s Budget. Governments promoted competition, introduced progressive taxation and wove the first threads of a social safety net. The aim of this new “Progressive era”, as it was known in America, was to make society fairer without reducing its entrepreneurial vim.

Modern politics needs to undergo a similar reinvention—to come up with ways of mitigating inequality without hurting economic growth. That dilemma is already at the centre of political debate, but it mostly produces heat, not light. Thus, on America’s campaign trail, the left attacks Mitt Romney as a robber baron and the right derides Barack Obama as a class warrior. In some European countries politicians have simply given in to the mob: witness François Hollande’s proposed 75% income-tax rate. In much of the emerging world leaders would rather sweep the issue of inequality under the carpet: witness China’s nervous embarrassment about the excesses of Ferrari-driving princelings, or India’s refusal to tackle corruption.
At the core, there is a failure of ideas. The right is still not convinced that inequality matters. The left’s default position is to raise income-tax rates for the wealthy and to increase spending still further—unwise when sluggish economies need to attract entrepreneurs and when governments, already far bigger than Roosevelt or Lloyd George could have imagined, are overburdened with promises of future largesse. A far more dramatic rethink is needed: call it True Progressivism.

To have or to have not

Does inequality really need to be tackled? The twin forces of globalisation and technical innovation have actually narrowed inequality globally, as poorer countries catch up with richer ones. But within many countries income gaps have widened. More than two-thirds of the world’s people live in countries where income disparities have risen since 1980, often to a startling degree. In America the share of national income going to the top 0.01% (some 16,000 families) has risen from just over 1% in 1980 to almost 5% now—an even bigger slice than the top 0.01% got in the Gilded Age.

It is also true that some measure of inequality is good for an economy. It sharpens incentives to work hard and take risks; it rewards the talented innovators who drive economic progress. Free-traders have always accepted that the more global a market, the greater the rewards will be for the winners. But as our special report this week argues, inequality has reached a stage where it can be inefficient and bad for growth.

That is most obvious in the emerging world. In China credit is siphoned to state-owned enterprises and well-connected insiders; the elite also gain from a string of monopolies. In Russia the oligarchs’ wealth has even less to do with entrepreneurialism. In India, too often, the same is true.

In the rich world the cronyism is better-hidden. One reason why Wall Street accounts for a disproportionate share of the wealthy is the implicit subsidy given to too-big-to-fail banks. From doctors to lawyers, many high-paying professions are full of unnecessary restrictive practices. And then there is the most unfair transfer of all—misdirected welfare spending. Social spending is often less about helping the poor than giving goodies to the relatively wealthy. In America the housing subsidy to the richest fifth (through mortgage-interest relief) is four times the amount spent on public housing for the poorest fifth.

Even the sort of inequality produced by meritocracy can hurt growth. If income gaps get wide enough, they can lead to less equality of opportunity, especially in education. Social mobility in America, contrary to conventional wisdom, is lower than in most European countries. The gap in test scores between rich and poor American children is roughly 30-40% wider than it was 25 years ago. And by some measures class mobility is even stickier in China than in America.

Some of those at the top of the pile will remain sceptical that inequality is a problem in itself. But even they have an interest in mitigating it, for if it continues to rise, momentum for change will build and may lead to a political outcome that serves nobody’s interests. Communism may be past reviving, but there are plenty of other bad ideas out there.

Hence the need for a True Progressive agenda. Here is our suggestion, which steals ideas from both left and right to tackle inequality in three ways that do not harm growth.

Compete, target and reform

The priority should be a Rooseveltian attack on monopolies and vested interests, be they state-owned enterprises in China or big banks on Wall Street. The emerging world, in particular, needs to introduce greater transparency in government contracts and effective anti-trust law. It is no coincidence that the world’s richest man, Carlos Slim, made his money in Mexican telecoms, an industry where competitive pressures were low and prices were sky-high. In the rich world there is also plenty of opening up to do. Only a fraction of the European Union’s economy is a genuine single market. School reform and introducing choice is crucial: no Wall Street financier has done as much damage to American social mobility as the teachers’ unions have. Getting rid of distortions, such as labour laws in Europe or the remnants of China’s hukou system of household registration, would also make a huge difference.

Next, target government spending on the poor and the young. In the emerging world too much cash goes to universal fuel subsidies that disproportionately favour the wealthy (in Asia) and unaffordable pensions that favour the relatively affluent (in Latin America). But the biggest target for reform is the welfare states of the rich world. Given their ageing societies, governments cannot hope to spend less on the elderly, but they can reduce the pace of increase—for instance, by raising retirement ages more dramatically and means-testing the goodies on offer. Some of the cash could go into education. The first Progressive era led to the introduction of publicly financed secondary schools; this time round the target should be pre-school education, as well as more retraining for the jobless.

Last, reform taxes: not to punish the rich but to raise money more efficiently and progressively. In poorer economies, where tax avoidance is rife, the focus should be on lower rates and better enforcement. In rich ones the main gains should come from eliminating deductions that particularly benefit the wealthy (such as America’s mortgage-interest deduction); narrowing the gap between tax rates on wages and capital income; and relying more on efficient taxes that are paid disproportionately by the rich, such as some property taxes.

Different parts of this agenda are already being embraced in different countries. Latin America has invested in schools and pioneered conditional cash transfers for the very poor; it is the only region where inequality in most countries has been falling. India and Indonesia are considering scaling back fuel subsidies. More generally, as they build their welfare states, Asian countries are determined to avoid the West’s extravagance. In the rich world Scandinavia is the most inventive region. Sweden has overhauled its admittedly huge welfare state and has a universal school-voucher system. Britain too is reforming schools and simplifying welfare. In America Mr Romney says he wants to means-test Medicare and cut tax deductions, though he is short on details. Meanwhile, Mr Obama, a Democrat, has invoked Theodore Roosevelt, and Ed Miliband, leader of Britain’s Labour Party, is now trying to wrap himself in Benjamin Disraeli’s “One Nation” Tory cloak.

Such cross-dressing is a sign of change, but politicians have a long way to go. The right’s instinct is too often to make government smaller, rather than better. The supposedly egalitarian left’s failure is more fundamental. Across the rich world, welfare states are running out of money, growth is slowing and inequality is rising—and yet the left’s only answer is higher tax rates on wealth-creators. Messrs Obama, Miliband and Hollande need to come up with something that promises both fairness and progress. Otherwise, everyone will pay.

Τετάρτη 26 Σεπτεμβρίου 2012

Συγκλονιστικό βίντεο από τα επεισόδια στην Ισπανία!


Αποτέλεσμα των δυναμικών κινητοποιήσεων του κόσμου, εχθές Τρίτη στην ισπανική πρωτεύουσα, οι οποίες κατέληξαν σε βίαιες συγκρούσεις με την αστυνομία γύρω από το Κοινοβούλιο ήταν να τραυματισθούν 64 άτομα και να συλληφθούν 28, αναφέρει η ισπανική Pais. Σήμερα τον γύρο του κόσμου κάνει ένα συγκλονιστικό βίντεο που δείχνει την αστυνομία να κατεβαίνει στο μετρό, να ρίχνει πλαστικές σφαίρες και να προκαλεί πανικό, ενώ περικυκλώνει και πολίτες.
Οι Ισπανοί που διαδήλωσαν στη Μαδρίτη ήταν χιλιάδες και αναμενόταν ότι θα περικυκλώσουν το Κοινοβούλιο τους, πράγμα που όντως συνέβη, ως ένδειξη διαμαρτυρίας για την σκληρή λιτότητα και τα νέα μέτρα που προωθεί η κυβέρνηση Ραχόι.

Η αστυνομική δύναμη ήταν τεράστια στην πόλη και δη κοντά στη Βουλή, καθώς οι μνήμες για το παρ’ ολίγον πραξικόπημα του 1981 είναι ακόμα νωπές και οι αρχές δεν ήθελαν επανάληψή παρόμοιου περιστατικού.

Οι αρχές είχαν τοποθετήσει κλούβες και φράχτες σε απόσταση μερικών εκατοντάδων μέτρων από το Κοινοβούλιο, ώστε να εμποδίσουν τους διαδηλωτές, οι οποίοι φώναζαν «Βγείτε έξω!», «Δεν μας αντιπροσωπεύουν» και «Απολύστε τους» ενώ απέναντι στους αστυνομικούς που κράδαιναν τα γκλομπ τους για να τους αναγκάσουν να υποχωρήσουν βρωντοφώναζαν «Αυτά είναι τα όπλα μας» σηκώνοντας τα χέρια τους ψηλά. 

Η ένταση ξεκίνησε όταν διαδηλωτές προσπάθησαν να διασπάσουν τον φράχτη της αστυνομίας.

Κατά τη διάρκεια συγκρούσεων των διαδηλωτών με την αστυνομία, η οποία έκανε χρήση γκλομπ και σφαιρών από καουτσούκ για να απωθήσει το πλήθος, τραυματίστηκαν δεκάδες άνθρωποι. Από τους τουλάχιστον 16 τραυματίες, οι τέσσερις εκ των οποίων αστυνομικοί, χρειάστηκε να μεταφερθούν σε νοσοκομείο. 

Η διαδήλωση είχε οργανωθεί από το κίνημα «Occupy Congress» που επεσήμανε ότι δεν είχε πρόθεση να εισβάλλει στο Κοινοβούλιο.

Η Ισπανία εδώ και μήνες πιέζεται από τις αγορές: οι αποδόσεις των ομολόγων της έχουν ανέβει σημαντικά και το κόστος δανεισμού είναι πλέον αυξημένο, ενίοτε σε μη ανεκτά επίπεδα. 

Παρά τις επίσημες διαψεύσεις της κυβέρνησης Ραχόι, η χώρα «φλερτάρει» με την ένταξη στον πλήρη μηχανισμό διάσωσης.

Δείτε παρακάτω το βίντεο από τις συγκρούσεις πολιτών με αστυνομικούς, κοντά στο ισπανικό Κοινοβούλιο: 




 Πηγή

Αργεντινή σε Λαγκάρντ: «Δεν μας κάμπτουν οι απειλές»



Η Γενική Διευθύντρια του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου, Κριστίν Λαγκάρντ, δήλωσε τη Δευτέρα ότι το ταμείο θα βγάλει «κόκκινη κάρτα» στην Αργεντινή, αν η χώρα δεν αντιμετωπίσει τα οικονομικά της προβλήματα.
Η Αργεντινή δεν είναι ποδοσφαιρική ομάδα, είναι ένα κυρίαρχο έθνος, που παίρνει αποφάσεις με κυρίαρχο τρόπο και δεν θα υποβληθεί σε καμία πίεση και ακόμη περισσότερο σε καμία απειλή τόνισε η κα Κίρτσνερ.
Αυτό δεν είναι ένα παιχνίδι ποδοσφαίρου, είναι η πιο σοβαρή οικονομική και πολιτική κρίση από τη δεκαετία του 1930 δήλωσε η  κα Κίρτσνερ απευθυνόμενη στην κα Λαγκάρντ.